Wonen in Koedijkslanden

Wonen in Koedijkslanden
De demografische ontwikkeling in Koedijkslanden is representatief voor de meeste wijken en dorpen in Nederland. Het aantal mensen boven de 75 jaar verdubbelt, terwijl het aantal mensen onder de 40 jaar juist kleiner wordt. Deze ontwikkelingen gaan gepaard met veranderende behoeften van mensen. Mensen worden minder mobiel, de oude woning voldoet vaak niet meer, ze missen voorzieningen in de directe omgeving en raken in een sociaal isolement. Dat zijn de belangrijkste redenen voor de achteruitgang van het gevoel van welbevinden onder ouderen. Omdat ouderen minder mobiel zijn, wordt het steeds belangrijker om winkelen, ontmoeten, welzijn en zorg gecoördineerd en samenhangend bij elkaar te brengen. En juist dáár schort het vaak aan. Winkelbelegger, woningcorporatie, welzijnsorganisatie of zorgaanbieder opereren met de beste bedoelingen volstrekt langs elkaar heen. Wat dan ontbreekt is de uiteindelijke, gezamenlijke klant als perspectief. Het wordt dus hoog tijd die klant centraal te stellen in dit type ontwikkelingen.

We interviewden de achtenzeventigjarige Elly Kollen-Hoevenberg en de drieëntachtigjarige Hans Zegeling. Ze verhuisden vanuit hun oude woning in Koedijkslanden, ieder om hun eigen reden, naar een nieuwe woning in het plan.
Elly Kollen kwam 44 jaar geleden in de wijk wonen, samen met haar man en vier kinderen. Ze was jong toen ze trouwde en omdat er in Meppel geen werk was, vestigden ze zich in Amsterdam. Daar werkte haar man bij de PTT. Toen er kinderen kwamen, groeide het verlangen terug te gaan naar het vertrouwde Meppel, waar ze met hun kinderen te midden van vrienden en familie wilden leven. Via een tussentijdse overplaatsing bij de PTT naar Deventer kwam het jonge gezin uiteindelijk in Meppel terecht en ging in de wijk Koedijkslanden wonen. De woning was niet groot, maar had wel een mooie, grote tuin. Dat was heerlijk voor de kinderen en haar man kon duiven gaan houden. Ze hadden het goed, tot haar man op 42-jarige leeftijd een hartaanval kreeg. Hij knapte weliswaar op, maar kreeg zijn vitaliteit niet meer terug. Toen hij 48 was, werd hij afgekeurd. Op z’n 50e kreeg hij een tweede aanval en acht jaar later is hij tijdens een boottocht met een vriend overleden. Elly bleef in het huis wonen, terwijl de kinderen zich met hun partners in de buurt vestigden.
Elly Kollen-Hoevenberg

Elly Kollen-Hoevenberg

‘Als je ouder wordt, 
word je toch eenzamer’

Al een paar jaar merkte de energieke Elly dat haar wereldje kleiner werd. Dat kwam niet alleen omdat ze geen rijbewijs heeft. De eigen woning voldeed steeds minder aan haar behoeften. Naar boven gaan werd moeilijk en de tuin was ineens veel te groot om zelf te onderhouden. De nieuwe buren hadden allemaal hun eigen leven en steeds meer vrienden en kennissen kwamen te overlijden. 

‘Toch wil je niet een nog groter beroep op je eigen kinderen doen. Die hebben ook hun eigen gezin en hun eigen leven.’ Elly was dus blij met de nieuwe plannen in de wijk. Waar ze op hoopte? ‘Meer gezelligheid en saamhorigheid. En dat je jezelf kunt redden zonder hulp van anderen.’ Veel kernachtiger kun je het niet verwoorden..
 
Nu het totale project klaar is, moet er nog heel veel gebeuren volgens Elly. Want ondanks de prachtige woningen, het mooie openbaar gebied en het complete winkelaanbod, ontbreekt het volgens Elly aan coördinatie. ‘Als je wilt dat er volop ruimte is om te ontmoeten, waarom verbiedt de woningcorporatie het dan om een stoeltje en een tafeltje voor m’n appartement op de gang te zetten en de boel een beetje gezellig te maken. Het is ook te gek voor woorden dat de ‘oude koffieclub’ die nu gevestigd is in het nieuwe welzijnscentrum in het appartementengebouw geen nieuwe leden accepteert. En als je er wel naar toe gaat, kost een kopje koffie € 1,50, terwijl het voor leden gratis is! Ook de eetgroep ‘zit vol’. Het ontbreekt gewoon aan initiatief de oude structuren te doorbreken en welzijnswerk en corporatie werken daar niet in samen. Elly laat zich ontvallen dat de teleurstelling hierover haar wel eens het gevoel van spijt geeft dat ze is verhuisd. De winkels, de voorzieningen en de nieuwe toegankelijke woningen zijn belangrijke randvoorwaarden om jezelf te kunnen redden. Maar het echte dagelijkse geluk zit hem in de ontmoeting. ‘Om dat te bereiken moet er nog wel wat gebeuren’, vindt Elly.
Hans Zegeling

Hans Zegeling

Ook Hans Zegeling woont al heel lang in de wijk Koedijkslanden. In 1960 kwam hij als jonge directeur speciaal onderwijs vanuit Zwolle naar Meppel. Eigenlijk wilde Hans kunstenaar worden, maar dat werd van huis uit niet echt gestimuleerd. Daar kon je de kost niet mee verdienen. Ondanks dat kunst nog steeds een belangrijk deel in zijn leven is, hij heeft nu een expo met schilderijen ingericht in het wijkcentrum van Koedijkslanden, vond hij beroepsmatig zijn passie in het speciaal onderwijs. Door zijn werk kwam Hans ook met veel verschillende organisaties in aanraking waar hij zich voor inzette, zoals de Raad voor de Kinderbescherming, de Sociale Dienst en Zonnebloem. Ondanks dat de wijk Koedijkslanden een ‘vrij individualistische identiteit’ heeft vertrok Hans er niet meer. Hij bleef er met zijn vrouw en kinderen wonen en verhuisde er drie keer naar een andere woning.

We komen te spreken over een kwetsbaar onderwerp. De vrouw van Hans kreeg een aantal jaren geleden Alzheimer. Die ontwikkelde zich snel, zodat ze niet meer samen konden blijven wonen en ze moest verhuizen naar een verpleeghuis in de buurt. Hans bleef alleen achter. ‘Het is een hele emotionele ontwikkeling waarbij je van elkaar vervreemdt door een ziekte’. Ze hebben samen altijd een mooie relatie gehad en Hans wilde ook nu zo goed mogelijk voor haar zorgen. ‘En ik ben dankbaar dat onze kinderen er voor ons zijn, ondanks dat ze niet allemaal in de buurt wonen en mooie banen hebben. ‘Wat dementie voor mij betekent, kan ik je eigenlijk niet in woorden uitleggen’, zegt Hans. ‘Loop maar even mee, want ik heb er een schilderij van gemaakt.’ 
Nadat z’n vrouw was verhuisd, wilde Hans ook niet langer in hun appartement blijven wonen. Te veel negatieve associaties en nog te veel levenslust om alleen maar terug te kijken. Dus verhuisde Hans naar een van de nieuwe appartementen in het plan. En Hans is enthousiast! ‘Er is hier maar één gebrek en dat is luxegebrek.’ Het appartement bevalt hem prima. Mooi ruim, veel daglicht en een ruim balkon. En ook de mooie moderne, nieuwe winkels, de ontmoetingsplekken en het groen vallen zeer in de smaak bij Hans. Alles is toegankelijk en snel bereikbaar. ‘Ik heb een kleine koelkast, zodat ik mooi elke dag even boodschappen moet doen.’ 

‘Ik ken een man hier in de buurt die heel erg eenzaam werd en nu weer naar het winkelcentrum loopt en praatjes maakt. Dat effect, dat bedoel ik. Daar zit iets magisch in.’

We zitten nog lang na te praten. Het gaat over z’n kinderen, over ouder worden, kunst, schilders, musea en andere gemeenschappelijke fascinaties. ‘Ik had niet gedacht dat ik je zo veel zou vertellen’, zegt Hans. ‘Dat is toch het wonderlijke van een echte ontmoeting.'

‘Ouder worden is verliezen. Winnen hangt van je instelling af. Deze omgeving stimuleert mij om te winnen. Meer kan ik er niet echt over zeggen. Het klopt gewoon. Dat vind ik ontzettend knap!’


Dit interview is ook te lezen in ons nieuwe FAME Magazine!

Dit interview is ook te lezen in ons nieuwe FAME Magazine!


Loading...